تبلیغات
مَن و... مَنـــ ـ ـ - کدوم تکریم؟ کدوم تحریم؟

کدوم تکریم؟ کدوم تحریم؟

دوشنبه 14 مرداد 1392 02:38 ق.ظنویسنده : خندانک تنها

 
دو حرف متفاوت و جالب از دو طرز تفکر:
روحانی‬: اگر پاسخ مناسب می خواهید، نه با زبان ‏تحریم‬ که با زبان تکریم با ‏ایران‬ سخن بگویید.
احمدی نژاد: انقدر قطعنامه بدید که قطعنامه دونتون پاره شه!



ولی هر کاری که می کنم، با اولی اصلا حال نمی کنم.
اصلا هرچی بهش نگاه می کنم، نمیتونم باهاش ارتباط برقرار کنم.

این موضوع رو دقت کنین، شاید حس من بهتون منتقل بشه.
معادلات دیپلماسی اغلب بر اساس نفع و ضرره!  نه کمتر و نه بیشتر. هر چند معیار نفع و ضرر، بودن تفاوت داره. کلا روابط انسان ها همینه.
دقت کنین. یه سوال: واقعا از ته دلتون به خودتون بگید:
اگه کمک کردن، به هر نحو و به هر کس، بدون اجر و مزد(=سود مشخص) ، برای شما لذت نداشت، در اون دنیا ثواب نداشت، یا این کار روحیه تون رو بهبود نمیداد یا هر سود اینچنینی، نبود، کمک می کردید؟؟
من وقتی فکر می کنم، به این نتیجه میرسم که همۀ کارهای ما هم بر همین اصله. البته این رو هم در نظر باید گرفت، نوع معیاره که سود یا ضرر بودن را تعیین کند.
این موضوع حتی توی اعمال انسان، یعنی روابط انسان با خودش صادقه! مثلا همون کسی که قوۀ شهوت به اون غلبه کرده، اون رو در اون زمان بهتر (=غیر ضرر = سود) میدونه، ولی چند ساعت بعدش شاید بگه: ظلمت نفسی. این کارم با معیاری که حقه، بد بود. ضرر بود. پس به خودم ظلم کردم که اون کار رو انجام دادم. هر چند در زمان ظلم، این فکر رو اصلا باور نداشته!
اگه موضوع جا نیفتاده، با دقت دوباره متن بالا رو بخون.

اغلب معیار های دیپلمات های دنیا، نفع و ضرر دنیویه ...آخرت و حتی اخلاق هم نقشی ندارن...
مثلا، با ایران بودن برای چین روسیه سود داره، پس ظاهرا حمایت می کنن. واگرنه از روی علاقه، یا اخلاق یا حق و باطل... این رفتار ها ازشون سر نمی زنه! مطمئنم اونا حکومن طاغوت رو دارن دوش میکشن. پس فقط تا جایی که دنیاشون ضرر نکنه پای ایران هستن.

ولی حکومت جمهوری اسلامی، عقیده ای غیر از منافع صرف مادی رو معیار قرار داده. واضح ترین موضوع اینه که اگه ایران دست از سر  اسرائیل برداره، دنیا اش خیلی بهتر میشه. ولی معیار هایی داره که این اجازه رو به اون نمیده. یا به عبارت بهتر: سود معنوی تکذیب اسرائبل نسبت به ضرر مادی اون، در معیار انقلاب اسلامی خیلی بزرگتره. پس ایران هم به سودش فکر میکنه...

حالا تصور کنید در دنیایی که همه به سود مادی شون فکر می کنن حرف از تکریم بزنیم. آره. مثال خوبیه این: اگه غذایی دستته و یه گربه گرسنه نزدیکت باشه، تا وقتی که غذات تموم نشه و یا گرسنگی گربه برطرف نشه، آروم نمیشینه. چرا آروم بشه؟! آقا هم این نکته رو زیاد گفته که تمثیل بعضی ها مثل گرگ گرسنۀ سیری ناپذیره... تا آخرش مثل دومینو دنبالت میاد. آقا میگن که معادلات دنیا اینه.
پس تصور کن، گرگای گرسنۀ طاغوت، کِی حرف از تکریم میزنن؟ کِی میگن دمت گرم؟ کِی میگن آفرین به تو؟... وقتی که درحال سود دهی به اونا باشی یا اینکه خیالش راحت شده باشه، که دیگه چیزی برای دادن به اون نداری. کرامت خواستن از طاغوت حرف عجیبیه.

آخه چرا امریکا (با این سابقه) باید با تکریم جلو بیاد؟ چرا باید تحریم هاشو حذف کنه؟ وقتی ببینه ما مشتاق لبخند اوناییم. چرا باید به ما احترام کنه و حرف ما رو گوش کنه، وقتی ما رو تشنه به تکریم بدونه؟ چرا باید دل ما رو بدست بیاره، وقتی سود کمی براش داره؟ مگر اینکه ایران برای ارضای طمع و حرص پایان‌ناپذیرش چراغ روشن نشون بده! مگر اینکه ببینه حرفش رو گوش میکنیم. مگر ببینه به دیدۀ چشم‌پوشی و «ندیدم و نفهمیدم که این کار رو کرد» به اونها احترام کنیم.

برای همین میگم، نمی تونم با این حرف ارتباط برقرار کنم.





آخرین ویرایش: سه شنبه 22 مرداد 1392 08:49 ق.ظ

 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر

 



در این وب

  • قالب وبلاگ